Incoterms (skrót od Międzynarodowych Reguł Handlowych) to międzynarodowo uznane reguły publikowane przez Międzynarodową Izbę Handlową (ICC). Definiują one zakres odpowiedzialności stron w międzynarodowym obrocie towarowym – od załadunku i transportu, po odprawę celną, cła i ubezpieczenie.
Obecna wersja, Incoterms® 2020, zawiera 11 reguł, które pomagają kupującym i sprzedającym unikać nieporozumień, sporów oraz ukrytych kosztów.
Kupujący przejmuje pełną odpowiedzialność od momentu odbioru towaru z miejsca wskazanego przez sprzedającego, włączając w to załadunek i formalności eksportowe. Sprzedający jedynie udostępnia towary w swojej siedzibie lub w innym uzgodnionym miejscu; wszelkie dalsze obowiązki spoczywają na kupującym. Reguła ma zastosowanie do każdego rodzaju transportu.
Sprzedający dostarcza towary do wskazanego miejsca, załadowane na środek transportu kupującego i odprawione do eksportu. Kupujący organizuje i opłaca transport główny od tego momentu. Ryzyko przechodzi w chwili przekazania towaru przewoźnikowi. Reguła ma zastosowanie do każdego rodzaju transportu.
Sprzedający opłaca transport do wskazanego miejsca przeznaczenia, jednak ryzyko przechodzi na kupującego w chwili przekazania towaru pierwszemu przewoźnikowi. Innymi słowy: sprzedający pokrywa koszty frachtu, natomiast kupujący ponosi ryzyko podczas transportu. Reguła ma zastosowanie do każdego rodzaju transportu.
Zasada analogiczna do CPT, jednak sprzedający musi również wykupić ubezpieczenie pokrywające ryzyko kupującego podczas transportu. Zgodnie z Incoterms 2020, wymagany poziom ubezpieczenia dla CIP jest najwyższy (Institute Cargo Clauses A). Ryzyko nadal przechodzi w chwili przekazania towaru pierwszemu przewoźnikowi. Reguła ma zastosowanie do każdego rodzaju transportu.
Sprzedający dostarcza towar gotowy do rozładunku w wyznaczonym miejscu przeznaczenia. Kupujący odpowiada za rozładunek, odprawę importową oraz cła. Ryzyko przechodzi na kupującego w uzgodnionym miejscu. Zasada ma zastosowanie do każdego rodzaju transportu.
Sprzedający dostarcza i rozładowuje towar w wyznaczonym miejscu przeznaczenia. Jest to jedyna reguła Incoterms, która wymaga od sprzedającego rozładunku w miejscu docelowym. Kupujący odpowiada za odprawę importową oraz cła. Zasada ma zastosowanie do każdego rodzaju transportu.
Sprzedający dostarcza towar odprawiony do importu, wliczając w to wszystkie cła i podatki. Ryzyko i koszty spoczywają w pełni na sprzedającym, dopóki towar nie dotrze do wyznaczonego miejsca przeznaczenia. Należy zachować ostrożność: VAT i podatki lokalne nie zawsze podlegają odzyskaniu, co oznacza, że ta reguła może generować ukryte koszty. Zasada ma zastosowanie do każdego rodzaju transportu.
Sprzedający dostarcza towar wzdłuż burty statku w wyznaczonym porcie załadunku. Od tego momentu kupujący ponosi wszelkie koszty i ryzyko, w tym załadunek na statek. Zasada ma zastosowanie wyłącznie do transportu morskiego i śródlądowego.
Sprzedający dostarcza towar na pokład statku w wyznaczonym porcie załadunku, odprawiony do eksportu. Ryzyko przechodzi na kupującego po załadowaniu towaru na pokład. Kupujący organizuje i opłaca główny fracht morski. Zasada ma zastosowanie wyłącznie do transportu morskiego i śródlądowego.
Sprzedający opłaca koszty i fracht, aby dostarczyć towar do wyznaczonego portu przeznaczenia. Ryzyko przechodzi na kupującego w momencie załadowania towaru na pokład w porcie pochodzenia. Ubezpieczenie spoczywa na kupującym. Zasada ma zastosowanie wyłącznie do transportu morskiego i śródlądowego.
Podobnie jak w przypadku CFR, jednak sprzedający musi również zapewnić minimalne ubezpieczenie ładunku (Institute Cargo Clauses C) na korzyść kupującego. Ryzyko nadal przechodzi w momencie załadowania towaru na pokład w porcie pochodzenia. Zasada ma zastosowanie wyłącznie do transportu morskiego i śródlądowego.
Wybór właściwego Incotermu wpływa na koszty, ryzyko i dokumentację każdej przesyłki. Ta trzyliterowa reguła decyduje o tym, kto ponosi koszty transportu, kiedy ryzyko przechodzi ze sprzedającego na kupującego, kto odpowiada za odprawę celną i kto ubezpiecza towar.
Incoterms mają wpływ na cztery kluczowe obszary Państwa łańcucha dostaw:
Kto organizuje i opłaca transport.
Moment przejścia ryzyka ze sprzedającego na kupującego.
Kto odpowiada za odprawę eksportową i importową.
Kto odpowiada za ubezpieczenie i wynikające z niego obowiązki.
Incoterms dzielą się na dwie grupy, w zależności od rodzaju transportu.
Warunki multimodalne. (EXW, FCA, CPT, CIP, DAP, DPU, DDP) mają zastosowanie do każdego rodzaju transportu lub ich kombinacji, włączając transport drogowy, kolejowy, lotniczy oraz morski kontenerowy.
Warunki morskie. (FAS, FOB, CFR, CIF) są przeznaczone wyłącznie do transportu morskiego i śródlądowego. Zakładają, że towary przekraczają reling statku lub są ładowane wzdłuż burty jednostki. Użycie terminu morskiego dla przesyłki kontenerowej jest częstym błędem i może skutkować lukami w ubezpieczeniu.
EXW (Ex Works) Kupujący przejmuje pełną odpowiedzialność od momentu odbioru towaru z miejsca sprzedającego, włączając załadunek i formalności eksportowe.
FCA (Free Carrier) Sprzedający dostarcza towar do wskazanego miejsca, załadowany na środek transportu kupującego i odprawiony do eksportu.
CPT (Carriage Paid To) Sprzedający pokrywa koszty transportu do wskazanego miejsca przeznaczenia, jednak ryzyko przechodzi w momencie przekazania towaru pierwszemu przewoźnikowi.
CIP (Carriage and Insurance Paid To) Analogicznie do CPT, dodatkowo sprzedający organizuje ubezpieczenie na najwyższym poziomie (Institute Cargo Clauses A).
DAP (Delivered At Place) Sprzedający dostarcza towar gotowy do rozładunku. Kupujący odpowiada za import i rozładunek.
DPU (Delivered At Place Unloaded) Sprzedający dostarcza i rozładowuje towar w miejscu przeznaczenia. Kupujący odpowiada za odprawę importową.
DDP (Delivered Duty Paid) Sprzedający dostarcza towar odprawiony do importu, z uwzględnieniem wszystkich ceł i podatków.
FAS (Free Alongside Ship) Sprzedający dostarcza towar wzdłuż burty statku w wyznaczonym porcie załadunku. Kupujący przejmuje odpowiedzialność od tego momentu.
FOB (Free On Board) Sprzedający dostarcza towar na pokład statku w wyznaczonym porcie załadunku, odprawiony do eksportu. Ryzyko przechodzi w momencie załadunku na pokład.
CFR (Cost and Freight) Sprzedający ponosi koszty i fracht do portu przeznaczenia, jednak ryzyko przechodzi na kupującego z chwilą załadunku towaru na statek w porcie nadania.
CIF (Cost, Insurance and Freight) Analogicznie do CFR, z tą różnicą, że sprzedający zapewnia minimalne ubezpieczenie ładunku (Institute Cargo Clauses C).
Dwa kluczowe aspekty, które często są pomijane przy negocjowaniu Incoterms, to odprawa celna i ubezpieczenie.
Odprawa eksportowa spoczywa na sprzedającym we wszystkich formułach, z wyjątkiem EXW. Odprawa importowa spoczywa na kupującym we wszystkich formułach, z wyjątkiem DDP. Błędne przypisanie tej odpowiedzialności może skutkować zatrzymaniem towaru na granicy z powodu braku wyznaczonej strony do dokonania odprawy.
Ubezpieczenia jest obowiązkowe wyłącznie w formułach CIP i CIF. W pozostałych formułach ubezpieczenie ładunku jest opcjonalne, a jego koszt ponosi strona, która w danym momencie odpowiada za ryzyko. W przypadku przesyłek o wysokiej wartości lub na długich dystansach, niezależnie od wybranej formuły Incoterms, zdecydowanie rekomendujemy wykupienie odrębnej polisy ubezpieczenia ładunku morskiego.
Pomóż mi wybrać
Odkryj rozwiązanie logistyczne dopasowane do Państwa potrzeb w 3 prostych krokach.
